Špansko otkriće i osvajanje Amerike u XVI stoleću jedan je od najznačajnijih događaja u istoriji. Svoju knjigu Španski osvajači, britanski istoričar Frederik A. Kirkpatrik započeo je Kolumbom, koji je otkrio Novi svet. Kirkpatrik zatim prati konkistadore na njihovom putu od Španije do Antila, zatim do Meksičke visoravni i visokih Kordiljera, Kuska, jezera Titikake i divljina Orinoka, Amazona i La Plate. Podrobno opisuje uzbudljive i strašne događaje koji su pratili špansko osvajanje carstva Asteka i Inka, kao i utemeljivanje španske vlasti u osvojenim područjima. Za Špance, kao uostalom i za čitavu Evropu, osvajanje i počinjeni zlocini bili su opravdani u religioznom, moralnom, političkom, ekonomskom, uopšte civilizacijskom smislu. Kirkpatrikovu knjigu ne treba čitati samo kao knjigu o osvajanju, heroizmu ili hristijanizaciji, već ona pre svega treba da nas dovede pred pitanje zbog čega se otkriće jednog novog sveta umesto da preraste u međusobno prožimajući susret dve civilizacije i kulture, pretvorilo u njegovo osvajanje, čak uništavanje.

Garsilaso de la Vega (1539-1616), sin španskog konkistadora i potomkinje Inke Huajna Kapaka, u svojoj mladosti napustio je Peru i otišao u Španiju. Na osnovu podataka koje su mu slali njegovi sunarodnici iz Perua, kao i na osnovu sećanja na predanja koja je u svom detinjstvu slušao od majke i njenih rođaka, napisao je prvu pisanu istoriju, tačnije hroniku o Inkama. Za razliku od većine svojih savremenika, Garsilaso je Inke prikazao kao plemenite pagane a njihovo carstvo je uporedio sa drevnim Rimom. Pored toga što je u svom delu prikazao nastanak, uspon i slom carstva Inka, Garsilaso je izložio i religiju, običaje, društveno uređenje i svakodnevni život Inka.

Putovanje preko neispitanih i neistraženih prostranstava Severne Amerike, gotovo decenija provedena među domorocima i teskoće i muke koje su on i njegovi pratioci doživeli, čine da odiseja Alvara Nunjesa Kabese de Vake predstavlja jedan od najvećih podviga u istoriji otkrića Novog sveta.

Filip K. Hiti je našaoj čitalačkoj publici pre svega poznat po svojoj obimnoj Istoriji Arapa. U knjizi Tvorci arapske istorije, Hiti je predstavio dvanaest ličnosti koje su, pored Muhameda, obeležile arapsko-islamsku civilizaciju. U prvom delu knjige našli su se zaslužni na religijskom i političkom planu (Muhamed, Umar ibn al Hatab, Abd ar Rahman, Muavija, Al Mamun, Ubajdulah al Mahdi, Saladin), a u drugom takozvani intelektualni tvorci istorije (Al Gazali,  Al Šafi, Al Kindi, Ibn Sina, Ibn Rušd, Ibn Haldun).

Vavilonski vladar Hamurabi poznat je po zborniku zakona koji se smatra jednim od prvih zakonika u ljudskoj istoriji. Hamurabijev zakonik, pisan klinastim pismom na kamenoj steli, otkriven je početkom 20. veka u Suzi (Persija), a danas se čuva u Luvru. U njemu se određuje cilj državne uprave i zakona, organizacija države, staleška podela, svojina, dugovinsko-pravni odnosi, kazneno-pravna zaštita, procedura sudskog postupka, odnosi u porodici itd. Hamurabijev zakonik istoričarima, pravnicima i svima koje interesuje Stari svet, pruža neprocenjive podatke o životu i strukturi vavilonskog društva.